تاریخ انتشار مقاله : 1396/04/04

سخن اصلی با «الهام‌دهندگان» توهین به رییس‌جمهور: خیلی زود پشیمان می‌شوید

محمد کاظمی/روزنامه اعتماد/۴تیر ۹۶




چه خوب است حداقل وقتی پای منافع ملی در میان است، بیگانگان نیات شوم خود را علیه کشورمان آشکارا بیان می‌کنند از تعارفات بکاهیم و ساده و صریح تهدیدها و چالش‌ها و ناهنجاری‌ها را بیان کنیم به آن امید که کاستی‌های‌مان کمتر شوند و برای رفع و دفع خطرها آماده‌تر باشیم.
دیگر کمتر کسی یافت می‌شود که اقدامات زشتی مثل توهین به رییس‌جمهور و معاون اول و نایب‌رییس مجلس در روز قدس که ظاهرا به جز تهران در برخی از شهر‌ها هم دیده شده است را خودسرانه بداند یا خودجوش بخواند و سازمان‌یافتگی آنان را نفی کند. اگر این گونه باشد که هست به جای خطاب قرار دادن این پیاده نظامان باید با سازماندهندگان سخن گفت و منتفعان و محرکان را مورد شماتت قرار داد و از دستگاه‌های مسوول رسیدگی به آنها را درخواست کرد.
راستی چه کسی جرات دارد در روز قدس ودر یک راهپیمایی سراسری که زیر ذره بین همه خبرگزاری‌ها و ناظران داخلی و خارجی قرار دارد تا چند قدمی شخص دوم کشور پیش بیاید، شعار هتاکانه بدهد و بر ماشینش لگد زند و از عواقبش واهمه نداشته باشد؟ آیا به جز این است که یک عده قلیل در کشور ما احساس مصونیت می‌کنند و در انواع حوادث مشابه تعقیب‌شان یا بی‌نتیجه بوده است یا به درازا کشیده شده است؟ آیا غیر از این است که اینان حتی اگر دستور مستقیم دریافت نکرده باشند از انواع تریبون‌ها و روزنامه‌ها و سایت‌ها مرتبا تشویق و تحریک می‌شوند تا اعمال غیرقانونی خود را پی بگیرند؟
 وقتی در مقام هجوم به دولت عده‌ای از رسانه‌های مکتوب و غیرمکتوب نقد را به تهمت و بی‌ادبی و فحاشی می‌آلایند و حتی از تهدید فرو نمی‌گذارند، چه انتظار می‌رود از کسانی که سال‌هاست نان شعارها و تحرکات و تشنج آفرینی خود را می‌خورند و تا ضرب و شتم نماینده شجاعی مثل آقای مطهری هم پیش می‌روند؟ مشکل اصلی کسانی هستند که در صحنه رسمی و قانونی و خصوصا در جلب و جذب افکار عمومی کم آورده‌اند و از رای ٢٤ میلیونی آقای رییس‌جمهور توان کظم غیض خود را ندارند و دم خروس عصبانیت‌شان از زمان اعلام آرای انتخابات پیداست. آنها هستند که در حساس‌ترین شرایط با پیش کشیدن مسائل فرعی بر شیپور دوگانگی می‌دمند و حتی از خوشحالی بیگانگان هراسی به دل راه نمی‌دهند. باید با آنها سخن گفت و هوشیارشان کرد که بد جور کشتی را سوراخ می‌کنند که خود در امواج متلاطم دریا بر آن سوارند. آیا فهمیدن این معنا سخت است که در راهپیمایی روز قدس مساله‌آفرینی و حمله به رییس‌جمهور هدیه بزرگی به دولت اسراییل است و رژیم آل سعود هم از آن حظ وافر می‌برد؟ راستی ما برای رسیدن به مقصود سیاسی و جناحی خود تا کجا ملاحظه امنیت ومنفعت ملی را نمی‌کنیم؟ آیا واقعا باید بلای کشورهای خراب شده هم برسرما بیاید تا قدر ملت، رهبری، قانون اساسی و دولت ٢٤ میلیونی را بدانیم؟ مردم در انتخاباتی که نظام فراهمش کرد و مهر تایید بر آن نهاد، رییس‌جمهور خود را انتخاب کرده رایی افزون از گذشته به او دادند؛ با کدام معیار عقلی و نقلی و اخلاقی و قانونی عده‌ای بدون وقفه تلاش می‌کنند تا مردم را از کار بزرگ و تاریخی که کرده‌اند سرخورده کنند؟...
... مخالفان افراطی دولت در بد راهی گام گذاشته‌اند و ممکن است نتایج تلخی را متوجه خود و کشور کنند. اینجاست که همه کسانی که برای کشور دل می‌سوزانند بالاتر از مرزبندی‌های جناحی حداقل با اعلام موضع خود از بدی‌ها و تشنج‌آفرینی‌ها و خودسری‌ها و بی‌قانونی‌ها اعلام برائت کنند تا آسیب‌های احتمالی از کشور دور شود. تضعیف دولت و مشابه‌سازی‌های منحط و بی‌مبنا اگر یک سود به کسی برساند هزار ضرر به مردم و انقلاب و نهادها و ارکان قانونی نظام وارد می‌کند و خیلی زود محرکان و انگیزه‌سازان را پشیمان خواهد کرد.